Tien rooie nageltjus in ien rooie neuze.

In de slaapkamer stot een tafeltjun. Dat tafeltjun is van Jannekes moe. In op dat tafeltjun stot een flessien. Dat flessien is ok van Jannekes moe. Ur zit wat in, in ut is rood.
‘Wat is dat?’zegt Jip.
“Dat is nagellak,’zegt Janneke. ‘As mun moe vort got, dot ze ut op dur nagels. Dat is arrug mooi.
‘Kan ut eupun?’vragt Jip.
‘Ja, ut kan eupen, kiek mar. In ur zit een klen kwessien in. Kiek zo.’ In Janneke lot ut zien. Ze dot een bietjen nagellak op dur nageltjes.
‘Mooi,’ zegt Jip. ‘Ik ok. In disse vinger ok. In mun pink ok. In nou mun duum nog.’
‘Nou ik wier,’ zegt Janneke. Ut is een leuk spelletjun en nò een teedjen eewen Jip in Janneke allebaie rooie nageltjus.
Allebaie 10 rooie nageltjus.
‘Dur zit nog maar in,’ zegt Jip
‘Mar oenze nagels binnen op,’ zegt Janneke.
‘Zullen we beer zun nagels ok rood maken?’Maar beer et gien nagels. Ei et wel een neuze. Een zwarte neuze. ‘Wil jie een rooie neuze euwen, Beer?’
Beer zegt niks. Ei vindt ut dus goed.
In Jip makt de neuze van Beer rood. Ielemoal rood. In ut stot gek. In ut glimt as een bel.
‘Kan ut er nooit mar of?’ vragt Jip.
‘Nooit mar,’izegt Janneke.
Mar dan komt moe. In ze lacht en is kwaod tegelik. ‘Munsters,’ zegt ze. In dan niemt ze een anger flessien in een dotte watten. In ze vigt al ut rood erof. Al ut rood van de twientug nageltjes. In van Beer zun neuze.
È, è zegt moe. ‘In je koemen in ut vervollug niet mar an dat flessien’
‘Nooit mar,’ zeggen Jip in Janneke.