Allebaie un eppien.

Doar komt Janneke mit her oofd om ut oekien van de duur. ‘Ik goan buuten spuulen,’ zegt ze. ‘Goan je mie?’
‘Ik mug nog niet,’ zegt Jip verdrietig. ‘Ik moet nog zes stukkies bol opiten.’ ‘Wat zit urop?’ vragt Janneke. ‘Agelslag,’ zegt Jip. ‘sukuloa agelslag.’
‘Ik zal ur twie opiten,’ zegt Janneke, ‘in jie ok twie, dan is ut op.’ Allebaie iten ze twie stukkies in kiek, dan binnen ur nog twie over.
‘Allebaie un eppien,’ zegt Janneke, in as ze allebaie un eppien op ewen, dan is ur nog ien stukkien over.
‘Ik wil niet maar,’ zegt Janneke.
‘Ik wil ok niet maar,’ zeg Jip.
‘Et Biir al ugieten?’ vragt Janneke.
‘Ja,’ zegt Jip, ‘Ai et al vier stokken bol op.’
‘Zou ai niet nog un klean stukkien lusten/moeten?’
In samen gieven ze Biir un stukkien bol.
Mar biir oudt z’n moend stiif dicht.
‘Zien je wel,’ zegt Jip. ‘Ai et ok genoeg.’
‘Ai moet!’ zegt Janneke. ‘Ai moet groot in starrek worren.’
In ze prebieren ut nog un keer.
‘Nou is ut op,’ zegt Jip. In ja, ut stukkien bol is vort, ur binnen allien nog mar krumels.
‘Wai goan buuten spulen,’ zegt Janneke. In as ze nor buuten goan zit Biir allien an de tafel.
Ai klieft van de bóter in ai is ielemoal breun van de sukuloa agelslag. Mar ai zicht er groos uut, want ai et vier stokken bol op.  In nog un klean stukkien!