Dieg is lekker

Moeder bakt een keek.
In Jip in Janneke staon te kieken.
‘Mag ik ok een keer roeren?’ vraagt Janneke.
‘Goed’, zegt moeder. ‘Ier is een lepel. Voorzichtig oor’.
Janneke roert. Het zicht er zo lekker eut. Zo geel.
‘Nou wil ik roeren’, zegt Jip. Hij mag ok. Maar hij dot et vuuste wild.
‘Kiek eut’, zegt moeder. ‘Je roeren er alles over ene. Kiek eut Jip je klieken’.
‘Ik wil een lepeltjun pruuven’, zegt Jip.
‘Ien lepeltjun dan’, zegt moe. ‘Allebije ien lepeltjen’.
Oe, wat is dat lekker. Een eppien beslag!
‘Je oeven et niet te bakken’, zegt Jip. ‘Et is zo vuul lekkerder. Ik wil nog een eppien. Mag ik
nog een eppien?’
Ze kregen allebije nog een hap van et beslag.
‘In nou is het genoeg’, zegt moe. ‘Angers blift er niks over in het is ok niet goed vor jelui’.
‘Waoromme niet?’, vraagt Janneke.
‘Al dat rauwe beslag is niet goed’, zegt moe. ‘As je er te vuul van eten, got et rezen in je buk’.
‘Nou en?’, zegt Jip.
‘Dan kreeg je een iele, iele, iele dikke buk. Net as een ballon.’
Jip kiekt nor z’n buk. Het is nog niet dikke, zegt hij.
‘Nee nou nog niet. Maar kiek nou zet ik de keek in de oven. En dan got hij rezen. Maar et
duurtjun van de oven moet dicht. Angers mislukt et.’
‘Wat zal die keek het hiet heawen he?’, vraagt Janneke.
‘Ja’, zegt Jip. ‘De keek roept: Au.’
‘Gaon nou maar beuten spuulen’, zegt moe. Et duurt nog een iele teed.
Jip en Janneke gaon nor beuten, mit de kruiwagen raaien.
Ze binnen de keek vergeten. Maar moe vergeet de keek niet.
En ze roept. Koem es gauw!
Jip en Janneke vliegen naor binnen.
Oe, wat mooi. Daor is de keek. Iel mooi geel.
Aansen kregen jullie allebije een stok, zegt moeder. Bij de thee.