Doeg Jip, doeg Janneke!

‘Bin je nog niet klaor?’ roept Jip. ‘Je moeten opskieten! Toe dan!’

‘Er is nog teed zat,’ zegt Moe. ‘De bus got pas mit een alf uur.’

Maar Jip is zo bange dat ze te laot zullen koemen. Ij roept tugen Janneke: ‘Skiet op! Skiet op!’

Jip in Janneke gaon logeren bij tante Truus. Samen. Iel lank. Kiek, dor stot et koffertjen van Jip. Er zit een bult in. Goed. In een taanenborstel. In een pyjama. In nóg iene. In een kamerjessien. In drie otootjes. In een kraonwagen. In dor komt Janneke. Ze et ok een koffertjen. In wat zit erin? Poppejans. Die legt bovenop. Die moet wel lank in de koffer zitten.

Maar ze vindt et niet arg. Ze is niet bange in et donker. In wat nog maar? Er zit ok een pyjama (nachtpon?) in. In nóg iene. In een badjessien. In een echte jurrek. Mit kaant. In nog maar goed. In een zak steekies. In een kedootjen vor tante.

‘Zo,’ zegt Jip z’n moe. ‘Nou gaon we.’

Want Jip z’n moe bringt Jip in Janneke vort.

‘Doen je regenjas maar an, Jip. In jie ok, Janneke. Want die eaw je vast nodig.’

‘Zul jelui lief wezen vor tante Truus?’

‘Ja,’ zeggen Jip in Janneke.

‘In zul jelui gien ruzie maken mit eenkanger?’

‘Nee,’ zegt Jip.

‘Nee,’ zegt Janneke.

‘Meen koffer is vuul mooier dan joenen,’ zegt Jip.

‘Nietes, (Wellint?) meenes is mooer,’ zegt Janneke.

‘Joen koffer is vies,’ zegt Jip. In ij gift er een trap tugen.

Janneke wordt dol. Ze trapt terogge. Tugen Jip z’n bien.

‘Dat begint al goed,’ zegt moe. ‘Koem maar, dan gaon we wier omme nor eus. Wij gaon niet mit de bus. Kiengeren die ruziemaken gaon niet logieren.’

‘Et is alwier goed!’ roept Jip. In ij gift Janneke een poes.

‘Ja,’ zegt Janneke. ‘Et is allank wier goed.’ In ze gieven eenkanger een narm.

Dor gaon ze. Ze bleeven lank vort. In ze zwaaien nog een keer nor alle kiengeren. Ok nor jullie! Zwaai maar terogge. 

Doeg Jip!

Doeg Janneke!