Een taart met holletjes

‘Alwier een taart?’ vragt Jip. ‘Is je moe jaorig?’

‘Nee,’ zegt Janneke.

‘Wie dan?’ zegt Jip.

‘D’r is gieniene jaorig,’ zegt Janneke. ‘Mar vanaved komt er visite. In doromme is er taart. Maar we mugen er niet ankoemen.’

‘Ielemaol niet?’ vraagt Jip teleuresteld.

‘Murregen kreegen we een stok,’ zegt Janneke.

‘Mag ik er wel an rukken?’ vragt Jip. In ij dut et mitien. Ij rukt eran. ‘M-m-m-m,’ zegt ie. ‘Lekker. M-m-m-m.’

‘Ik ok rukken,’ zegt Janneke. Mar ze dut et zo gank dat er neuze in de room zakt.

‘Kiek nou ers, ‘ zegt Jip. Een kúletjen (of een ullekien, een olletjen is sowieso in het urkers wat anders) in de taart. Een kúletjen van joen neuze.’

‘Ooooooh…’ zegt Janneke verskeuten.

‘In er zit room an je neuze,’ zegt Jip.

Janneke aolt et er mit er vinger of, in dan eet ze et op.

‘Kiek,’ zegt Jip, ‘nou zit er een kúletjen in de taart. Je moe is vast kwaod (of dol).’

‘Ja,’ zegt Janneke sip.

‘Wiet je wat,’ zegt Jip, ‘as we nou allemaol kúletjes maken, ielemaol in de roendte, dan is et net of et zo oort.’

In ij stopt z’n neuze in de taart. In ernaost nog een keer. In dornaost nog een keer. In dornaost nog een keer.

‘Nou ik wier,’ zegt Janneke.

Omstebeurt drokken ze erluis neuze in de taart. In dan vegen ze erlui z’n neuze of. In op et lest is er een iele kring kúletjes, in de roendte van de taart.

Mar ochai… Jip in Janneke binnen vergeten om bij et leste kúletjen erlui z’n neuze of te vegen.

In as ze in de kamer koemen, zegt Jannekes moe: ‘Wat eaw jelui nou eut eaold?’

‘Niks,’ zegt Janneke. Mar ze krigt een kleur.

‘Niks,’ zegt Jip.

‘Wat eaw je daor an je neuze?’ vraagt Moe string. In ze vigt Jip over z’n neuze. ‘Room!’ zegt ze. ‘Jelui eawen toch van de taart epruufd. Minne kiengeren!’

In dan vertelt Jip et iele veraol. In dan lotten ze moe de mooie taart zien. De taart mit kúletjes. In dan moet moe toch lachen.