Et poppeneus

‘Ik spuul niet mit poppen.’ zegt Jip.
‘Ok niet mit et poppeneus?’ vragt Janneke. Ze moet baina kreeten.
Want ze et zo’n mooi poppeneus ekriegen. In nou wil Jip d’r niet mie spulen. In et is echt mooi.
‘Kiek,’ zegt Janneke. ‘Ier benien is de kamer. In de kuuken. In de douche is boven. In iero binnen de slaapkamers.’
‘Ja,’ zegt Jip. ‘Maar we kunen ‘r toch niet in. Et is te klean.’
‘De poppen moeten d’r in,’ zegt Janneke. ‘Die moeten op een bedde.’
‘Zien je nou wel,’ zegt Jip. ‘Toch mit poppen spuulen. Niks an.’
Dan komt Janneke ‘r moe binnen. ‘Janneke,’ zegt ze, ‘wil jie effen vor mij noar boven lopen? In m’n tas opzoeken?’
‘Ja,’ zegt Janneke. In ze vliegt vort.
In as ze teroggekomt… Oeee, wat is dat…
Jip et ut iele eus leeg-e’oald. Alle muubeltjes d‘r eut.
Alles et ie zo op de groend ‘egooid. De poppen ok.
In ij et overal autootjes neer ’ezet. Een auto in de kamer.
In een auto in de kuuken. In een auto in de slaapkamer!
‘Kiek,’ zegt Jip groos.’Nou is et een grazie. Een grazie mit twie verdiepingen. Leuk èh!’
‘Nee!’ skreawt Janneke. In ze krit van kwoaigheid.
‘Nee, dot muug je niet doen! Soedek! Et is joen eus gieniensen! Et is meen eus! Jie muugen d’r niet maar ankoemen.’
In Janneke gooit al Jip z’n autootjes d’r eut, op de groend.
Jip wiet ’t effen niet maar. Zo dol is Janneke nooit.
‘Ik spuul niet maar mit joe!’ skreawt Janneke. ‘Goon vort!’
Jip pakt z’n autootjes in got vort.
‘Wat is ‘r loos?’ zegt Jip z’n moe as ‘ie in eus koemt.
‘Ik muug niet maar mit Janneke spuulen.’ zegt Jip. Ai vertelt et allemoal. In ai moet ok baina kreeten.
‘Dat was ok stom van je.’ zegt z’n moe. ‘Want ze et dot poppeneus net ‘ekriegen. In ze is ‘r zo bleede mie…’
‘Ja,’ zegt Jip. ‘Maar ik voen ‘r niks an.’
Iel de middeg spuult Jip op z’n ientjen. In et regent. In ai wiet niet zo goed wat ‘ie moet doen. In dan got de zunne skeenen. In Jip got noar beuten. Ai et z’n anen in z’n diezeken.
In ai lopt over de tegels op de achterstroat. In ij gooit mit een stientjen noar een moske.
In dan oort ie iniensen: ‘Joe-hoe!’ Iel zuutjes.
Jip kiekt om ‘m eene. IJ zicht gieniene.
‘Joe-hoe…’ oort ie wier, arreg zuutjes.
Jip lopt nor ‘t skut. Ai kan ‘r niet overeene kieken.
Maar, d’r zit een gat in ’t skut. Jip kiekt ‘r duurheene.
Doar zicht ‘ie twie oogies. Dot binnen de oogies van Janneke.

Jip lacht een bietjen. In de oogies lachen ok een bietjen.
‘Bin je nog kwoad,’ vragt Jip.
‘Nee,’ zegt Janneke. ‘Jie?’
‘Nee,’ zegt Jip. ‘Ik wil wel iel effies mit de poppen spuulen.
Maar niet lank.’
‘Goed,’ zegt Janneke. In Jip krupt duur ’t gat, in ze goonen mit z’n twien de poppen op een bedde leggen.
In Jip veend et gieniensen maar arreg.