Griezelige reus

Janneke et een nijt boek. Mit een ielebult plaotjes.
In mit veraoltjes.
In Jip mag de plaotjes bekieken.
‘Eaw je skone aanen?’, vragt Janneke. ‘Zul je et niet smerig maken Jip?’
‘Nee’, zegt Jip. ‘Ik zal et niet smerig maken’.
Ze kieken samen in et boek. In dan komt Janneke d’r moe in ze list een veraol vuur.
Een arrig mooi veraol. In dan nog iene. In dan nog iene.
In dan is er een veraol over een reus. Een iele grote reus.
Er stot een plaotjen bij van de reus.
‘Oegerik’, zegt Janneke. ‘Wat een skrille reus.’
‘Ja’, zegt Jip, ‘arrig skril.’
As Jip op een bedde got, om zuven uur, is ij et veraol vergeten. Mar opiens worde ie ‘s nachs wakker. IJ et van de reus edroomt. In et was so skril!
‘Moe’, roept Jip. Moehoe!
Moeder komt anvliegen in zegt: wat is er loos?’
‘De reus…’ snikt Jip. ’De reus zat in m’n bedde!’
‘Och je binnen mal’, zegt moeder. ‘Je eawen edroomt, die reus kan toch niet in joen bedde?
Dor is ie vuuste groot voor.’
‘Waor is jij dan?’, vraagt Jip bange.
‘Hij is er niet’, zegt moeder. ‘Reuzen bestaon niet echt, allien maar een plaotjen. Hier, drink maar een bietjen waoter.’
In Jip got wier slapen.
De volgende ochtend zegt hij: ‘Ik eaw van de reus edroomd.’
‘Ik niet’, zegt Janneke.
‘Ik wel’, zegt Jip. In ik durf niet maar naor de reus te kieken in ut boek.’
‘Dan slaon we em over;’ zegt Janneke.
In dan gaan ze wier samen in et boek kieken. Maar de griezelige reus slaon ze over.