Janneke die is jaorig

Jip wort wakker. Et is nog donker beuten. Mar ij dinkt: Janneke is jaorig! In ij stot op. IJ got iel zuutjes noar z’n moe toe. JIp z’n moer legt nog op een bedde. Ze slapt. ‘Moe,’ zegt Jip, ‘Janneke is jaorig.’

‘mmmmmm…’ zegt Jip z’n moe. Ze wort er niet wakker van.

‘Janneke is jaorig!’ skreawt Jip.

Nou is Jip z’n va wakker eworren. IJ is kwaod. IJ zegt: ‘Leuster ers, Jip. Et is pas zes uur. Op een bedde jie. Totdat ik je roep.’

Jip got verdrietig wier op een bedde. In et duurt arg lange vordat z’n va roept.

‘Mag ik nou naor Janneke?’ vragt Jip.

‘Eerst je bol opeten,’ zeg Jip z’n moeder. ‘In je melk. In je netjes anklien. Zo. Nou is et acht uur. Nou mag je goon. In gief eur dan disse bloemetjes. In et kedo.’. Dor got Jip.

IJ krupt duur de boompies die tussen de euzen stoon. Dan is ie op de achterstraot bij Janneke. IJ got duur de achterduur.

Dor zit Janneke. Ze zit op een versierde stoel. Prachtig.

Een stoel vol mit linten in strikken.

In er angen slingers in de kamer. Mit van alle kleuren.

In er binnen lampions.

‘Gefilicitierd,’ zegt Jip.

In ij gift de bloemetjes.

‘Dank je wel,’ zegt Janneke. In ze gift Jip een poes.

‘In nou wil ik ranja,’ zegt Jip.

Maar de moeder van Janneke zegt: ‘Nee Jip. Et is nog vuuste vroeg vor ranja. Wil je een beker melk?’

‘Bah’, zegt Jip. ‘Melk! Ik eaw al een iele beker op.’

‘Kiek ers,’ zegt Janneke. ‘Ik eaw al een kedo ad.’

In je lot et zien. Et is een strikplank. In een strikbout. Vor de kliertjes van Poppejans.

Poppejans zit naost er. Op de versierde stoel. In ze is ok arg bleede.

‘Van mij kree je ok een kedo,’ zeg Jip.

‘Waor is et dan?’ vragt Janneke.

Jip krigt een kleur. ‘Et kedo is weg.’ Toen ie eut eus ging, ad ie et nog. Et was een groot pak. In nou is et weg.

‘Bin je duur de boompies duur ekruupen, Jip?’ vragt de moe van Janneke.

‘Ja, ik bin duur de boompies duur ekruupen.’

‘Goon dan gank ers kieken of et daor nog legt.’

Jip vligt de teun in. In ij kiekt bij de boompies. Ja oor. Daor legt et pak nog. In Jip nimt et gank mie.

‘Asjeblieft,’ zegt ie.

Janneke maakt et gank eupen. Et is een reaswiegetjen. Mit een baby poppe erin. Oe, wat mooi. Janneke is er arg verkeafd mie.

‘Die niem ik elke dag mie,’ zegt ze. ‘As ik nor joe toe goon.’. In dat dot ze de baby in bad.

In Jip mag eur elpen.