Janneke komt slapen.

Jip spuult op de achterstroat. Ai skrewt over de bussies: ‘Janneke!’
Woar is Janneke toch? Ai et ur de iele dag nog niet uzien.
‘Janneke!’ skrewt Jip wier.
In doar komt Janneke de achterduur uut. Ze et un koffertjen in der aand. In ze et ur oedjen op. In ze lopt iel gewichtig nor de bussies.
‘Wat goan jie doen?’ vragt Jip verboasd.
‘Ik goan arges angers slapen,’ zegt Janneke. ‘Goan je arges angers slapen? Woar dan?’
‘Bai joe,’ zegt Janneke in ze krupt duur ut goatjen in de bussies. Mit der koffertjen in her oed krupt ze duur ut goatjen. Dat is un gek gezicht. Jip moet iel arde lachen.
Mar ai begript er nix van.
‘M’n va in moe goan opperdan,’ zegt Janneke. ‘Tot overmurgen. In nou mug ik bai joe slapen. In doarvor is dit koffertjen.’
‘Wat zit urin?’ vragt Jip.
‘Un ponne. In un taandeborstel. In taandpusta. In Poppujans. In nog iets. Un verrasing.’
‘Slaap jie dan in de logierkamer?’ vragt Jip.
‘Ik wiet ut niet,’ zegt Janneke. ‘Zullen we ut vragen?’
Ze goan samen nor binnen.
‘A,’ zegt Jip z’n moe. ‘Doar is oenze logee. Dag logee. (Doar is m’n moatjen. Dag skat.) Jip, lot jie de logee de kamer urs zien. In ellup mar mit de koffer uutpakken.’
‘Kiek,’ zegt Jip. ‘Ier moet je slapen. In dit bedde. In lot nou ers kieken nor die verrassing!’
Janneke dut der koffer eupen. In bovenin legt un groot stok sukuloa. ‘Dat is vor joe,’ zegt Janneke.
In savus mugen ze samen taandepoetsen. In samen wassen. In samen nor ut veroaltjen/vurtellesien luusteren. Jip in z’n pjama. In Janneke in der ponne. Va vurtelt ut veroaltjen/vurtellesien. Van veef varkutjes. In as ut of is, nog un keer. En as ut of is, nog un keer.
‘In nou op un bedde,’ zegt moeder. ‘Wiet jullui oe loat ut is? Ut is acht uur. Vuuste loat!’
Mar ut is ok niet elleke dag dat Janneke komt slapen.

Bussies= dat is plantsoen. Wat is beter…..boomen….misschien?!