‘Mag ik Janneke bellen,moe?’ Vragt Jip.
‘Goed or,’ zegt m’n moe. ‘Zal ik et vor je doen?’
‘Ik wil et zellef doen,’ zegt Jip. In ai wiet precies oe et moet.
‘allo,’ zegt ie. ‘allo, allo, mag ik Janneke spreken?’
Dan komt Janneke an de tillefoon en ze zegt: ‘allo.’
‘allo,’ roept Jip. ‘Koem jie op de klokke kieken?’
‘Wat zeg je?’
‘Koem je op de klokke kieken?’
‘Wai ewen zellef een klokke,’ zegt Janneke.
‘O,’ zegt Jip, ‘doeg.’ In dan is et gesprek vorbai.
‘Moe, Janneke wil niet op meen klokke kieken,’ zegt Jip.
‘Ja,’ zegt m’n moe, ‘mar ze dinkt zieker dat ut een gewoene klokke is.
Niem je klokke mar mie nor d’r.’
Dan got Jip nor Janneke’s eus.
‘Ik ew je ebelt,’ zegt ai.
‘Ja,’ zegt Janneke. ‘Ik ew ok wat ezegd.’
‘Ier is de klokke,’ zegt Jip. ‘Ut is meen eagen klokke. Ut is een klokke om te laren.
Wacht mar effen. Ik verzet de wezers.
Oe laot is et nou?’
Janneke wiet et niet.
‘Acht uur, dommerd,’ zegt Jip.
‘In oe laot is ut nou?’
‘Ik wiet ut niet.’
Mar kiek, nou wiet Jip ut zellef ok niet maar. Ai wiet niet hoe laot et is op de klokke.
Wieten julie et wel?