Jip in Janneke spulen mit eenkanger

Jip liep over de achterstraot in ij verveelde em zo. Maar kiek, wat zag ij daor? Een klean gaotjen in de boompies tussen eurluis eus in dat van de buren. Wat zou er an de angere kaant van die boompies wezen, docht Jip. Een paleis? Een ekke? Een ridder? Hij ging op de groend zitten in kiek duur een goatjen. En wat zag ij daor? Een klean neusien. In een klean moendjen. In twie blauwe oogies. Daor zat een maotjen.

Ze was net zo groot as Jip.

‘Oe iet jie?’ vroeg Jip.

‘Janneke’ , zeen et maotjen. ‘Ik woen ier’.

‘Gisteren woende je ier nog niet’, zeen Jip.

‘Vandage woen ik ier’, zeen Janneke. ‘Koem je mit mij spuulen?’

Ik zal duur et gat kreupen’, zeen Jip. In ij stak eerst z’n oofd duur et gat. In toen z’n iene narm. In toen z’n angere narm. In toen zat ie vast. In Janneke trok an z’n iene narm. In toen an z’n angere narm. Maar et ulp niks.

Jip zat vast. In Jip kriet. In ij gilde. Dor kwam Jip z’n va de achterstraot op eloepen. In de va van Janneke kwam an eloepen over de andere achterstraot. In samen ullepen ze Jip wier terogge.

‘Zo’, zeen de vader van Jip, ‘nou eaw je een buurmaotjen. Maar je moeten eerst netjes de achterduur eutgoon in bij Janneke de achterduur in. Dan muug je samen spulen.’

In zo gebeurde et. Jip in Janneke spuulden mit eenkanger. De iene dag bij Jip op de achterstraot. De angere dag bij Janneke op de achterstraot.

In ze spuulden vader in moedertjen.