Jip snijt zich

‘Gaon je mie? Ik gaon in de teun spuulen’, zegt Jip.
‘Nee’, zegt Janneke. ‘Ik moet appels skellen. Een iele emmer vol appels. Vor de appelmoes.’
‘Ik gaon ok appels skellen’, zegt Jip.
‘Ik eaw maar ien mes’, zegt Janneke.
‘Dan gaon ik eerst een mes opaolen’. Jip got nor heus in aolt een mes. Eut de de kuuken. In
hij vliegt met et mes naor Janneke.
Nou got hij appels skellen.
‘Kiek’, zegt Janneke. ‘Ik maak iele lange kronkelskellen. Dat is arreg moeilijk. Maar ik kan et
al.’
Jip probiert et ok. Hij krigt er een kleur van. Maar de skel breekt of.
‘Zo moet je et doen’, zegt Janneke. ‘Kiek zo.’
Jip doet et zo. Maar… O! Nee! Au! Daor snijdt hij in z’n deum.
Er komt bloed eut. Oe skril!
Jip stot mit z’n deum naor boven in kiekt iel bange.
‘Moeoe!’ roept Janneke. Daor komt er moe al anvliegen.
‘Wat is er loos?’, roept ze, maar ze zicht het al.
‘Wacht’, zegt ze. ‘Ik zal de deum verbeenen. Ik eaw er een mooi verbindtjen vor. Kom maar
mie. Dot het zaar?’
‘Ja’, zegt Jip. ‘Maar ik kreet niet.’
Nee, Jip is iel stoer en hij krit niet. Hij krigt een verband om z’n deum en Janneke stot erbij te
kieken.
Hij wou appels skellen, zegt ze tugen d’r moe. En toen et hij in eus een mes epakt.
‘Ja, dat zien ik’, zegt Janneke d’r moe. ‘Maar dat mes is skarp, vuuste skarp. Volgende keer
moet je et eerst vragen, hoor Jip, as je een mes willen eawen. En nou wiet je wat, Janneke
mag skellen in Jip mag eten. Omdat Jip gewoend is mag hij appeltjes eten.’
Dat is natuurlijk fijn. Want eten is niet moeilijk. Skellen wel.