Middeltjun tuugen drift.
Janneke is zoo driftug. Oe zo driftug. Niet alteed or.
Miestal is ze arrug lief.
Mar soms wordt ze kwoad. In dan bit ze. In ze slagt. In ze krabbut!
In dan zegt ur moeder; ‘ Minsen , kiengeren Janneke , wat bin jie un driftkop’
Vuurige week et Janneke un theepot kapot ugooid. Zomaar op de groend. In nou et ur moe uzegd; ‘As je wier driftug worren, Janneke, dan moet je hiel stille goon stoon. In dan moet je tot tiene tellen. In alteed , as je willen goan sloan, dan moet je eerst stille stoan. In tot tiene tellen. Zul je dat doen?’
Janneke zegt:’ Ja, Want dat wil ze echt wel. Ze et altoos speet. As ut gebeurd is, dan et ze speet.
In nou is ze mit Jip an ut spuulen. Hiel lief. Ze spuulen rovertjen. In ut is zo leuk!
Mar in ien keer zegt Jip : ‘Jie binnen gien echte rover, want jie binnen toch mar un moatjun.’
In dan wordt Janneke kwoad. Ze wordt ielemoal rood, zo kwoad is ze.
Zal Janneke nou goan gooien? Of sloan?
Nee, Janneke zegt niks. In ze stot iel stille. Arrug lange.
In ze zegt: ’Een, twee, drie, vier, vijf….’
Jip begript ur niks van.
‘zes, zeven, acht, negen, tien….’ Zegt Janneke.
In dan vligt ze in ien keer op Jip of. In ze bit um iel arrug arde in z’n narm.
‘Aa, au!’ skreauwt Jip
Janneke et iele skarrupe taanden. In ut dot echt iel zaar.
Jip krit un bietjen.
In kiek, nou et Janneke wier speet.
‘Ut ullup niet …’ zegt ze. ‘Ik eaw tot tiene uteld, mar ik eaw je toch ubieten.’
Woaromme eaw jie dan tot tiene uteld?’ vragt Jip kwoad.
‘Dat mos,’ zegt Janneke.’ M’n moe zegt: alteed tot tiene tellen as je driftug worren, in dat eaw ik udoon.’
Jip in Janneke goan mit z’n twietjes nor binnen. In ze goan an Janneke d’r moeder vurtellen dat ut niet ellupt.
‘Oe, nee?’ vragt moeder, ‘hellupt ut niet? Dan mar tot twientug.’
Mar dat is kolder. Want Janneke kan nog niet iensen tot twietug tellen. Ze kan mar tot tiene , in niet varder.
‘Dan wiet ik ut ok niet,’ zegt Janneke d’r moeder, ‘Mar ik bedink nog wel wat angers.’
In nou zit Janneke d’r moeder un nait middeltjun te bedinken. In dat is muulijk!