Jip zum moe is ziek uwest. (Jip zun moe et een smueige at) Mar gelokkig is ze nou wier beter. Ze is nog wel een bietjen love. In doromme kan ze nog niet zo arde warruken.
Mar dat gift niks. Want Jip in Janneke binnen in eus. In unnie kunen ok ellepun. Janneke kan lappen. In ok ramen lappen as ut moet.
‘Mar dat moet niet or,’ zegt Jips moe.
‘Je oeven de ramen niet te doen, Janneke. Je mugen wel lappen.’
In Janneke niemt een flinke lappe. In ze vigt de raampost (viensterbakn?) of. In de skoorstien. In de poten van de stoelen. Ze dot ut zo krek.
‘In ik…’roept Jip. ‘In ik..mag stofzugen?’
‘Vooruit,’zegt zun moe. ‘Jie mugen stofzugen. Ik zal de stofzuger vor je an zetten.’
Jip oudt de stange vast. In dor got ie.
‘Knap!’zegt Jip zun moe.
Jip vindt ut prachtug. Inkelt je zien ur niks van.
Je zien niet dat de stofzuger echt zugt.
Jip probiert ut ers mit de bloemen.
‘Kiek!’ roept ie, ík kan de bloemen op zugen!’
‘Kiek uut!’ roept Janneke. ‘Dat mag niet!’
“Gheden man, Jip,’ zegt zun moe. “Ik kan ok niks an joe overloaten. Janneke is vuul liever.’
Dan wordt Jip dol. Ei lot de stofzuger leggen.
In ei got nor buuten.
‘Ik ellup nooit mar!’ roept ie.
Is dat niet ondeugend van Jip?