Ur is un fiesien. Un fiesien bai Tineke. Tineke woent in de stroat. In ze gift un fiesien.
Jip in Janneke goan urinne. In ze kreegen un taartjen, in ranja. In dan goan ze wat luuks doen.
‘Kiek’ zegt Tineke. ‘Doar is un touw. In doar zitten pekkies an. In ier ew je un skaar. Je mugen un pekkien urof knippen.’
Dat is iel luuk. (Fijn)
Jip zoekt ut grooste pekkien uut.
In Janneke zoekt un klean pekkien uut.
In dan goan ze snel in un oekien zitten om te kieken wat urin zit.
In Jip z’n pekkien zit un trommel. Mit twie stukkies.
In Janneke der pekkien zit un moendurgel.
Nou willen Jip in Janneke nor huus. Want ze willen allien nog maar trommelen in spúllen op ut moendurgel. In nix angers.
Jip z’n moe zegt: ‘Oe lieve deugd Jip. (Oe lieve teed) Je mugen niet trommelen in de kamer. Ik wor ur gek van. Goan mar op de vliering.’
‘In mug ik spuulen op m’n moendurgel?’ vragt Janneke.
‘Ok niet. Goan jului mar nor de vliering.’
Jip in Janneke goan nor de vliering. In ze goan lekkur muziek maken. Iel arde.
Ut is un iele vuurstelling.
In as va in huus komt, komt ie de vlieringtrappe op. Om nor de vuurstelling te leusteren.
‘Ut is prachtig,’ zegt ie.
In Jip in Janneke binnen groos.