Janneke dut de was.
Ze moet twie jurrekies van Poppejans wassen. In twie broekies in iel arrege vuul koesies. Allemoal vor de poppe.
‘Muug ik ok ‘rs wassen?’ vragt Jip.
‘Iel effen dan,’ zegt Janneke. ‘Maar netjes or. In niet tevuul spetteren.’
Janneke et een echte boalem. In echt sop ‘r in. In as et skoon is, moet ze ’t eutspoelen. In dan moet ze ’t op-angen.
An de leen.
In ze et knijpers.
‘Muug ik ’t doen?’ meakt Jip.
‘Nee,’ zegt Janneke. ‘Dat doen ik zellef.’
In ze angt de kliertjes netjes an de leen.
Maar ochai, doar vliegt Jip vort mit de knijpers. Ai is dol omdat ie niet mag ellepen.
‘Pak m’n dan, pak m’n dan!’ roept ‘ie.
Janneke vliegt achter ‘m an. Doar et ze ‘m ‘evongen. In ze prebiert de knijpers of te pakken.
Maar Jip pakt een knijper. In ai zet de knijper op Janneke ‘r neuze.
‘Aaah, aaah!’ skreawt Janneke. In ze trekt ’t ding d’r gank wier of.
Nou eawen ze echt arrie mit eenkanger.
Moe komt ‘r an lopen in ze zegt: ‘Wat is dittan Jip.
Gief gelik die knijpers an Janneke.’
Jip dut ‘t. In Janneke got varder mit de was.
De zunne skeent. In de was zal iel gank drooge wezen.
‘Je eawen mooie skone was,’ zegt moeder.
Maar Jip is kwoad. Ai stikt z’n tonge eut.
Stoute Jip.