Soep.

‘Moet ik ok snirt iten?’ vragt Jip.
‘Ja,’ zegt moeder. ‘Janneke vindt ut lekkur. He, Janneke? In Janneke it ier vandage. In dus iten wij snirt.’
‘Ik lust ut niet,’ zegt Jip. In trekt un viese snut. ‘Ik vin ut iel vies.’
‘Koem,’ zegt moe. ‘Dan mug je zien oe ik in de snirt roer.’
Jip in Janneke goan mie kieken. In de kuuken.
Doar stot un iele grote panne. Un ieieieiele grote panne. In doarin zit de snirt.
Ut rukt wel arreg lekkur. In Jip mag effen hellupen roeren.
‘Pas op, or,’ zegt moeder. ‘Val ur niet in, Jip.’
‘Stel je vuur,’ zegt Janneke. ‘Val ur niet in, Jip.’ Dan bin je ielemoal/ielegoar gruun. In dan moeten wij joe ofslikken.’
Mar Jip valt ur niet in. Hij roert. Mit un grote outen lipul.
‘Nou ik wier,’ zegt Janneke.
In zie mag ok urs roeren.
‘Kom,’ zegt moeder. ‘Nou goan ik de worst snaien. Die wil jie wel, he Jip?’
‘Ja,’ zegt Jip. ‘Lekkur.’
In moeder got de grote roende worst snaien. In vier stukkies. Iene vor va. Iene vor moe. Iene vor Jip in iene vor Janneke.
In dan goan ze an de tafel zitten.
‘Un klean burdjen snirt, Jip,’ zegt va. ‘Koem op, grote mannen iten alteed snirt.’
Dat hellupt. Jip it un iel bord.
Nog maar dan Janneke.
In un groot stok roggebrood derbij.
‘Nou is mun buk zo dikke,’ zegt Jip. ‘Zooo dikke.’
‘In de miinen ok,’ zegt Janneke.