Un Bult in un vurbaand.

Jip is u vullen. Hielumoal van de piano. Dat is arrug oge.
Mar ut was z’n eagen skuld.
Wie klimt ur nou boven op de piano?
Ïk was vrachtwagentjun an ut spuulen’, zegt Jip.
‘Bovenop de piano! In toen viel ik ur of.’
‘Ja , dat kree je ’r van,’ zegt z’n moe. ‘Je eawen un groote bult, Jip”.
Ja, Jip et un groote bult op z’n oofd, in ok un skraap. In ur komt ok un bietjen bloed eut. Jip et ielemoal niet ukrieten.
Mar nou ij ut bloed zicht, zet ie un leut op.
‘Woe-oe-oe!’ jammert Jip. ‘Kom,’ zegt z’n moe, we doen ur verbaand omme. Een echt vurbaand.’
Dan komt Janneke ur in. Ze vurskiet ur van. ‘Wat is ur loos?’ vragt ze. In dan vurteld Jip ut allemoal.
‘In ik eaw niet ukrieten,’zegt ie.
‘Wel woar,’zegt Janneke, ‘ik eaw ut duur de muur ene oort.’
‘Nou, ja, effetjes,’ zegt Jip. ‘Ik eaw ok un bult. Wil j’urs voelen oe groot die bult is ?’
Janneke mag effen voelen. ‘Ik voel niks or’ zegt ze.
‘Hier, onger ut vurbaand,’ zegt Jip ‘voel je doar niet un iele groote bult?’
‘Ja,’ zegt Janneke, ‘ik voel ut.’
Dan is Jip arrug groos. Hij voelt um un eld.
Want Janneke kiekt met arrug vuul ontzag noar um.
‘Ielemoal van de piano,’ zegt Jip. In ij wist.
De iele dag is Janneke un bietjun jaloers op Jip. In op ut groote witte vurbaand.
‘Muskien val jie ok nog urs van de piano,’ zegt Jip.
In dat is un iele troost.