Vadertjen en moedertjen 

Jip is de vader. In Janneke is de moeder.
In Janneke et al twie keer evroegen: ‘Wil je nog een bietjen thee, vader?’
‘Asjeblieft,’ zegt vader. In dan drinken ze een bietjen thee.
‘Ik vin dit gien leuk spel,’ zegt Jip. ‘Ik vin vader in moeder wezen vervelend.
Ut is allien mar thee drinken. In varder niks.’
‘Dat komt omdat we gien kiengeren ewen,’ zegt Janneke.
‘Ewen wai dan gien kiengeren?’ vragt Jip.
‘Nee, Poppejans is verdellegd. Ur oofd is erof.’
Dat is niet leuk. Een vader in moeder mit ien keend. In dan nog een keend zonger oofd.
‘Wiet je wat? Takkie is oens keend. In de katte ok.’
Dan goon Jip in Janneke de katte anklien. In Takkie krigt ok een jessien an. In een petjen op. 
In dan goon vader in moeder raien mit de kiengerwagen.
Ut is arg leuk. Mar ut duurt niet lange.
Want o, de kiengeren bleven niet zitten. Ze springen eut de wagen. Allebeie. 
In ze prebieren derluiers klieren eut te doen!
‘Ier bleven!’ roepen vader in moeder. Mar ut helpt niet. 
De kiengeren lopen weg.
Nou komt Janneke d’r moe eran. ‘Wat doen julie daor?’ zegt ze. 
‘Kiek nou toch, die arreme dieren. Klien ze urs gauw eut! 
Je mugen een katte in een oend niet anklien. Dat vinnen ze arg vervelend.’
Jip in Janneke pakken de katte in de oend op. In trekken gank de klieren eut.
Jammer. Ut was net zo echt.
Nou goon ze wier theedrinken. Vader in moeder mit ien verdellegde poppekeend. 
Een keend zonger oofd.