‘Kiek,’ zegt Jip. ‘Ik kan van de luuning glaaien. Dat durruf ik wel’
‘Oe gheden,’zegt Janneke. ‘Ik durref dat niet.’
‘Koem,’ zegt Jip. ‘Kiek, oe leuk.’
In dan glaaien ze van de trapluuning. In ut got arde. In ut is arrug lekker.
‘Nou jie,’zegt Jip.
Janneke glait ok. Mar ze out dur goed vast. In ze dot ut iel langzaam.
Nou goan ze iene vor iene.
Ut is een arrug leuk spelletjun.
Jipt gilt van de lol. In Janneke lacht iel arde.
Maar dan valt Jip. In ut dot zaar.
In moe vindt ut niet zo leuk.
‘Niet doen,’zegt ze. “Zudrekt val je iel arrug. In dan dot ut nog zaarder. Goan allebaie van die trapluuning of.’
‘Aah,’ meakt Jip. ‘Ik wil ut zo graag.’
“Wie je wat?’zegt moe. ‘Lot de beer mar glaaien.’
Ja de beer. Das ok leuk.
De beer mag nou van de trapluunig glaaien. Mar och heden, beer oudt um niet goed vast! Ei valt ielemoal van boven nor benienen! Boem op zun neuze.
‘Zie je nou,’zegt Jip. ‘Wat euw ik je uzegt, goare beer? Nou moet je een pleistur op je neuze.’
In beer krigt een grote pleistur op zun neuze. In dan goan Jip en Janneke nor beuten, want ut zunnetjun skint.