Varekieker

Jip komt bij Janneke in eus.

‘Kiek ers,’ zegt Janneke’. ‘Dit eaw ik van m’n none ekriegen.’

‘Oe ee, et is een varekieker.’

‘Wat mooi, mag ik ok een keertjen?’, vragt Jip.

Jip mag ok een keertjen. In ij kiekt duur de varekieker.

‘Ik zien alles iel arg groot’, zegt Jip. ‘Ik zien joe ok iel arg groot.

Ochai, wat eaw je een grote neuze. In wat eaw je een grote oren. Nou bin ik de skipper van een kotter. In jie muugen de knecht wezen. In ik staon boven an dek. In ik kiek duur m’n varekieker.’

Janneke dot mie mit et spel. Mar niet zo lank. Want Janneke oudt niet van skiepen. In niet van spelletjes spulen mit een skipper. In ze spuult vuul liever mit een poppe.

In ze veent de varekieker ok niet arg leuk.

‘Ik goon op eus an’, zegt Jip.

In ij loopt gank over et paodjen. Duur de teun. Naor d’rluiers eagen eus.

Wat laoter vraagt Janneke d’r moe: ‘Waor is nou die mooie varekieker, Janneke?’

‘Ik wiet et niet’, zeg Janneke. ‘Vort!’

‘Zoek dan ers. Goed zoeken, oor. Et is zo’n mooi kado.’

Janneke zoekt goed in de spuulgoedoek. In ze zoekt onger de tafel. Ok in de kast. Maar de varekieker is narges.

‘Ik dink dat Jip ‘m nog et,’ zegt Janneke d’r moeder. ‘Ik zal et ers effen goon vragen.’

In de moeder van Janneke got naor de moeder van Jip.

Ze zegt: ‘Et Jip de varekieker mie-eneumen?’

‘Niet dat ik wiet’, zegt de moeder van Jip. ‘Ik eaw gien varekieker ezien. Kom jie ers ier Jip.’

Daor komt Jip. IJ et een arg rooie kleur.

‘Jip,’ zegt de moe van Jip. ‘Waor is die varekieker?’

Jip kiekt niet zo bleede, z’n moend trilt.

‘Til dat kussem ers op, Jip,’ zegt z’n moe. ‘Dat kussem op de bank.’

Jip tilt et kussem op. In jawel, daor legt de varekieker.

‘Man, Jip’, zegt z’n moe. ‘Die is toch niet van joe! Die is toch ommers van Janneke.’

‘Maar zie veent er niks an’, zegt Jip. ‘In ik veen ‘m juust wel mooi.’

In dan nimt de moeder van Janneke de varekieker wier mie. Wat ij is toch van Janneke.

In Jip is arg verdrietig. Maar et was ok wel iel arg ondeugend van ‘m.

‘Stel je ers vuur’, zegt z’n moe, ‘stel je vuur dat Janneke joen autootjes mienam naor eus.

Zomaar, zonger et te zeggen.

Goon maar gank naor Janneke toe in gief er maar een poes.

In zeg dat je et nooit maar zullen doen.’

In dat dot Jip. In Janneke zegt: ‘Jie muugen die varekieker best gebrukken. De iele dag lank.’

In daor is Jip arg bleede mie.