‘Ha , pannekoeken ,’ zegt Jip.
‘Ja , lekker pannekoeken,’ zegt Janneke.
‘Heerlijk, pannekoeken,’ zegt Jip z’n moe
In vader stot te bakken. Mit un rood oofd.
Omste beurt kreegen ze un pannekoek.
‘Zullen wij doen, wie de mieste pannekoeken op kan eten?’ zegt moe
‘Ja ‘ roept Jip
‘Ja’ zegt Janneke. ‘In wat krigt ie dan?’
‘un pannekoek’ zegt moeder.
‘Nou nee,’ zegt vader ‘dat is niet leuk. Nee, wie de mieste pannekoeken op it, krigt van mij un medalje.’
Jip et ur al drie op.
In z’n moe net iene.
Nou goan ze iel arg gank eten. Zo gank as ze kuunen.
Endelijk zegt Jip z’n moe; ‘Ik kuun niet maar.’
‘hoevuul eaw je d’r op dan?’ vragt va.
‘drie’ zegt moeder.
In Jip zegt noa un teedjen: ‘Ik kan ok niet maar.’
‘Hoevuul eaw jie ur op?’
‘Viere, ‘ zegt Jip.
In kiek nou urs , die Janneke , die it gewoen duur.
In ze it mar duur.
‘Hoevuul eaw jie ur op, Janneke?’
‘Veeve zegt Janneke mit un zucht’
‘Nou,’zegt Jip z’n va, dan kreeg jie de medalje.’
In moeder makt vor Janneke un gouwen medalje.
Un pannekoekenmedalje an un rood lintjun.
Die krigt Janneke op ur jurruk , mit un spelde.
In Janneke is zo groos. Zo arrug groos..
In Jip? Nou dat begreep je , Jip is echt un bietjun jaloers.